İstanbul’un Deniz, Emre, Serkan ve Egemen’li miss grubu BeterBöcek, yaklaşık 1 buçuk senedir aralıksız süren sahne çalışmalarına bu hafta itibariyle 1 ay kadar bir ara verir. Bu arada, repertuar geliştirir, kendini özletir, canına can katar, dinlenir, dinginleşir, uyur, gezer, yatar, kalkar fln… BB de insandır en nihayetinde…Yani…
Mart 2006′dan itibaren Balo Stage‘de sahne almaya başlayan BB, sezon jübilesini 29 Temmuz 2006 Cumartesi gecesi 22:30-24:00 arası yine Balo Stage’de yapacaktır. Balo Stage’in yeri BeterBöcek için ayrıdır, tektir, değişmez, bilinmelidir. Geceye BB yi seven herkes gelmelidir. Mekanda her şekilde eğlenilmelidir. Gerekirse ki gereksin, duygular gözyaşlarına karışıp sel gibi akmalıdır. Her neyse bi şekil sakin olunmalıdır. Büyütülecek bişi yoktur. Tray lay lay dır. Bünyeye alkol girebilmelidir misal, hatta fazlacana girse fena olmazdır gibi. Gece sonunda midye dolma bile yenmelidir, ötesi yok hani. Grup üyeleri, seyirci ve çalışanlar ile bilimum kare fotoğraf çekilmelidir, çekilebilir, vs. Bunlar yerine hiçbişi de yapılmayabilir. Olurdur.
Velhasılkelam, gecede neler olacağına dair hiç bişi belli değildir, herşey normal olabilebilir, sürpriz yoktur bilmemne…Lakin bilinen NET bişi vardır : genel ruhani hissiyat (G.R.H.) maksimumdadır.
Sentimentality rulazzz…
Alakasız bayıcı bi gecede, öylesine açılmış kopya bir dvd izlemeye koyuldum.Yorgun, biraz rahatsız ve sıkkındım. Hafif sarsıcı sounduyla ilgi çekmeye çalışan filmi, modum uygun olmadığı için ilk başta umursamadım. Psyhcedelic imajıyla ruhuma dokundursa da cidden içine giremedim. Uzun zaman fizibilitesini yaptığım ölüm/ yaşam/ gerçek/yalan kavramları arasında kalan psikikolojide geçmekte film. Yüzeysel geçilenler, bence yanlışlıkla içine girilen detaylar vs. mevcut. Lakin bir nokta bir scene bişi vardı. Neden böyle etkiledi bilemicem. Sanırım mekan algımın duygularımla her daim kesişmesi gibi bi durumdan. Müzik-mimarlık, müzik-mekan vs hissiyatlarımda olması gereken bi bütünlük var genelde. Müziğin mekanı hissettirebilmesi, o mekanda dinlenebiliteyi yaratması ya da mekanın müziği kaldırabilmesi… Her neyse filmin bir sahnesi şöyle ilerliyor; sorunlu oyuncumuz, “Peep O Rama” isimli striptiz club a girer. İçeri girer girmez massive attack – angel çalmaya başlar. İçeride iki sahne ve strip eden 2 kız vardır. Malum “direk” muhabbetinde dans etmeleri beklenen kızların duygularımı ve algılarımı açıcı bir şekilde estetik dansları müziğe yakışmıştır. Gerilmiş beyaz kumaşlar arasında ve yerden biraz yüksekte kanatları varmış izlenimi uyandıran şov sürerken, henry hemen arkada olan perdeye bakar. Perdede çeşitli görüntüler vardır. Geçmişe dairler, güzel ve kötü günler. Görüntülerin rengi şarkıyla aynı renk gibi bi hal almıştır. Henry inanılmaz güzel ötesi ağlamaktadır, ağzında sigarası vardır (karizmasını yerler oldukça başarılı).Gözlerimin böyle dolduğunu ve böyle donup kaldığımı hatırlamıyorum ne zamandır. Etkinin içine girilmiştir, kimseleri bööle etkilemez gibi ama sahne oldukça tanıdık gelmiştir, belki ondandır. Yönetmen (Marc Forster) gerçekten istediğni anlatmıştır, saygı duyulur. “Stay” izlenmelidir genele bakmaksızın, tavsiyedir… 
Son Yorumlar