BASIN ! toplantısı

Basın toplantısı. Yine yine yine. Akşama kadar kastığım, içinde boğulduğum editliklerim ve çevirilerimden sonra iyi gelse de “bir iş, must” olması darıyo işte. (Türkçe’me ediyim)Ukalalık fln denmesin. Kokoş modunda akşama kadar bilg. başında kelime haznesinden öte gitmeyen, kasınç ötesi 80 kelimeli İngilizce paragraflara sahip literatüre ek, zoraki gülüş dağıttığım, pis yiyici sosyete kısmı ve beleşçi eşantiyon zihniyetli yılışık basın mensuplarından sıkılmamanın imkanlı olduğunu sanmıyorum. Topuklularla hem röportaj, hem çekim, hem de yeme-içme-dinleme olmuyo. En çok ödüllü basın toplantıları.. Puuffzzz.. Bu iğrençliklerden bahsetme rahatlığına kapak olacak bişi olan, toplantıların birinde saçmalıklara dellenip, üzerinde eşek kadar BASIN yazan sarı kartımı yere koyup, “hadi basın hadi” dediğimi unutamıcam. Orada bulunan zalakların da unutabileceğini sanmıyorum. Ya ben zalak mıyım? Belkii. Neyse.

Hem nedir ki basın toplantısı, lansman ve relansman denen şeyler? Paralı kısmın oturttuklarını sandıkları alakasız kurumsal kimlikli ifadeleriyle birlikte, yaptıkları ve yapacakları vaatleriyle, basına ve zalak topluluğa bir sundurma, yaptırım, empoze tatmini kanımca. Her defasında (istisnalar hariç) hiç bir zaman etkili olamayacağını görmenin yanında, ileride içinde bulunabileceğim şirketlerin bu zalaklardan oluşabileceğini düşündükçe, işin basın toplantısı, kurumsal kimlik, reklam YAPMA kısmına geçesimi engelleyemiyorum. Öğrencilikte bir zamanlar bir kısım içinde bulunsam da, Bill Bernbach’ı ruhuma sindirmeyi başarabildiğime inanabilsem de, bu hissiyatın mimarlık ve mimar olmak kısmımı aşacağını sanmıyorum.

Amaaann istemiyorumm.

ÖSS Sınavı (anlam bozukluğu)

Çok iyi bi insanım. Melenk gibin bişiim. Neden diye sormayacağınızı bilsem de söylemek gerek geliyor içimde. Canım cananın kardeşim dün sınava girecek diye (malum ÖSS) ben de girdim. Ortaokul ve liseyi 1.likle bitirmiş bi insan olmam kendime olan güvenimi arttırsa da, kardeşimin benden kıvrak zekası, dereceleri, bu yaşta özel ders verebilitesi ve ailenin SON KESTİ kıvamlı parçası olması, sınava gireceğim okulun kapısında “burda ne b.k yiyorum lem” diye haykırmamı engelleyemedi. ÖSS ye girebilecek kıvamdaki görünümümle çevreden başı kapalı tezelerimin cık cık cık seslerini de içime alarak yine o zalak tebessümümle okula daldım. İşin saçma yanı, madem kardeşine moral vericen dümbelek, neden yanında diilsin kardeşinin. Sanki aynı sırada sınav olucaksınız. Ayrı şehirlerde çıktı sınav yerlerimiz. Tam zalak usulü.

Yavrucaklarım heyecan, korku, wc yapma telaşındayken ben sinir edici bi tebessümle sınıfa koyuldum ( hayır külliyat yalan die haykıramayacağım, utan(ANAM A)dığım, kendim zamanında sınava girerken WC korkusuyla kullandığım yaşlı pedi olayını annatmıcem. Benim zamanımda ÖSS ve ÖYS vardı, bilahare). Neyse sınav başladı. Benim zamanımda olmayan, iyiki de olmayan cep tel.imi inatla kapamayıp sessize aldım. Alakasız zamanlarda tel.imi kapatıp gizli dünyalara dalan ben neden bööle bi zalaklık içine girdim, anlamsızz… Direk sayısaldan girip ivmelenip geometriye kadar geldim, bi nefes alıp( sigaramdan, e yuh artık dana. daha neler…)geometriye de daldım. Vayy dedim bee, paslanmamışım. Velhasılkelam kasamıcam annatmaya o aradaki zıbıtlıkları annatmiim utanabilirim belllki.

Sınav bitti, kardeşi aradım. “Nasıldı lem?”, “ya” dedi “İTÜ fln herhal”. “OOOOlldu” dedim, “canım ben de işte Sütçü İmam bişi olurum”. Zuhahah modunda gülerken, kalçamda hissettiğim acıyla haykırdım. Arkama baktığımda gördüğüm ilk şee olan taksiciye ana avrat küfürle daldım. Eeee nolmuştu ki? Taksi çarpmıştı evt kçım yanından bi yere. Canım acıyodu ve gülüyodum. Bi şekil hemşerimsin moduyla sıyrıldım. Eve geldim, oturdum, akşam oldu yattım. Bu kadar.